Kargaları Anlayan Çocuk

Kargaları Anlayan Çocuk - Yazar : Ebru Mina TOMURCUK

Oliver, müzenin çatısının aktığı ve fırının tarçın koktuğu bir köyde yaşıyordu. Dokuz yaşındaydı; küçük ve sıskaydı, dağınık siyah saçları ve hardal sarısı bir kazağı vardı. Her sabah kırmızı çizmele riyle okula yürürken telefon tellerindeki kargaları izlerdi. Onlar da sanki bir sır biliyormuş gibi başlarını yana eğip ona bakarlardı. 1

Soğuk bir sabah Oliver, kaldırımda kanadı dolaşmış bir karga buldu. Kuşun simsiyah tüylerinde hafif mavi bir parıltı vardı ve göğsünde küçük beyaz bir tüy duruyordu. Oliver dizlerinin üstüne çöktü ve yumuşak bir sesle konuştu. "Korkma," dedi. "Sana yardım edeceğim." Karga parlak kara gözlerini kırptı ve hiç kıpırdamadan durdu. 2

Oliver kargayı atkısına sarıp bez çantasıyla eve taşıdı. Ona ekmek kırıntıları ve kaşıktan su damlaları verdi. Akşama doğru karga Oliver'ın pencere pervazına tünedi, biraz eğri bir pençesiyle cama tıklıyordu. Oliver kuşun bacağına ince, örgülü bir deri ip bağladı. "Seni tanıyayım diye," dedi. "Adını Mürekkep koyacağım." 3

Ertesi gün Mürekkep Oliver'ın omzuna uçtu ve yumuşak, takırtılı bir ses çıkardı. Oliver şaşkınlıkla soluğunu tuttu. Her kelimeyi anlayabiliyordu! "Sen iyisin," dedi Mürekkep. "Bana yapılan her iyiliği hatırlarım. Fırıncının kırıntılarını, yaşlı adamın ıslığını, kediyi kovalayan kızı." Oliver sevinçle güldü. "Her şeyi hatırlıyor musun?" diye sordu. Mürekkep başını salladı. "Her şeyi." 4

Mürekkep, Oliver'ın ayrılmaz yoldaşı oldu. Oliver bisikletinin gidonuna biner, Oliver ödevini yaparken müzenin kapısına tünerdi. Köylüler bu çocuğa ve kargasına gülümserlerdi. Fırıncı Bayan Hazel her sabah Mürekkep'e özel bir çörek verirdi. "O akıllı bir kuş," derdi, aralıklı dişleriyle genişçe gülümseyerek. "Tıpkı senin gibi, Oliver." 5

Bir öğleden sonra köy müzesi ayağa kalktı. Ünlü gümüş pusula cam kutusundan kaybolmuştu! Emekli bekçi Büyükbaba Walter ellerini ovuşturdu. Beyaz bıyığı titriyordu. "Bu benim dedemin ‐ di," dedi. "Daha dün parlatmıştım." Belediye başkanı bir toplantı düzenledi ve herkesin bir tahmini vardı. Oliver dikkatle dinledi ama hiçbir şey söylemedi. 6

O gece Mürekkep acil bir haberle Oliver'ın penceresine tıkladı. "Bir şey gördüm," diye gıcırdadı. "Yaşlı meşe ağacının yanında bir gümüş parıltısı. Ama hırsız değildi. Bence bir oyundu." Oliver kırmızı çizmelerini giydi. "Bir oyun mu?" diye sordu. "Ne tür bir oyun?" Mürekkep tüylerini kabarttı. "Eski dostların oynadığı türden," dedi gizemli bir şekilde. 7

Oliver ve Mürekkep müzenin bahçesine koştular. Ay parlaktı ve yaşlı meşe ağacı uzun gölgeler düşürüyordu. Mürekkep alçak bir dala uçtu ve gagasıyla işaret etti. Orada, çimenlerin arasında yarı gizlenmiş küçük gümüş ipliklerden bir iz vardı. "Onları takip et," dedi Mürekkep. Oliver iplikleri takip ederek müze duvarındaki, bir karanın sığabileceği kadar küçük bir deliğe ulaştı. 8

İçeride Oliver gümüş pusulayı kadife bir yastığın üzerinde buldu. Yanında titrek bir el yazısıyla bir not vardı: "Şafakta fırında buluşalım. Walter'ı getir." Oliver'ın kalbi hızla çarptı. Bu el yazısını tanıyordu. Bayan Hazel'a aitti. Ama pusulayı neden almıştı? Notu çantasına koyup aceleyle eve döndü. 9

Şafakta Oliver ve Büyükbaba Walter fırının kapısını çaldılar. Bayan Hazel kapıyı açtı, gümüş topuzu hafifçe yana kaymıştı. Oliver'ın elindeki pusulaya baktı ve içini çekti. "Bulacağını biliyordum," dedi. "Walter, on iki yaşındayken geçirdiğimiz yazı hatırlıyor musun? Yaşlı meşe ağacının yanında bir söz vermiştik. Bir zaman kapsülü gömmüştük ve pusula onun anahtarıydı." 10

Büyükbaba Walter'ın soluk mavi gözleri yuvarlak gözlüklerinin ardında kocaman açıldı. "Zaman kapsülü!" diye fısıldadı. "Unutmuşum." Bayan Hazel onları müzenin bahçesine götürdü ve meşenin altındaki bir taşı işaret etti. "Sekseninci doğum günlerimizde birlikte açacağımıza yemin etmiştik," dedi. "Ama sen unuttun, Walter. Ben de sana hatırlatmak için pusulayı aldım." 11

Oliver zaman kapsülünü, paslı teneke bir kutuyu kazıp çıkarmaya yardım etti. İçinde iki dostluk bilekliği, kurumuş bir çiçek ve bir ağacın altındaki iki çocuğun resmi vardı. Büyükbaba Walter'ın gözleri yaşlarla doldu. "Hatırlamışsın," dedi. Bayan Hazel elini tuttu. "Elbette hatırladım," dedi. "Ve torpun gizem çözme yeteneğini senden almış." 12

Bütün köy hikâyeyi dinlemek için müzede toplandı. Bayan Hazel eğilerek pusulayı geri verdi ve Büyükbaba Walter onu yerine, cam kutusuna koydu. "Ama bu sefer," dedi, "dostluk bilekliklerimizin yanında duracak." Herkes alkışladı. Oliver'ın içi ısındı. Mürekkep omzuna tünedi ve yüksek, mutlu bir gakladı. 13

O günden sonra Mürekkep müzenin resmî gözcüsü oldu. İyi kalpli her ziyaretçiyi hatırlar ve onları dostça bir kanat çırpışıyla karşılardı. Oliver, iyiliğin en beklenmedik yerlerde bulunabileceğini öğrendi. Bir karanın hafızası, yaşlı bir kadının yaramazlığı, unutkan bir büyükbabanın sevgisi—hepsi önemliydi. 14

Güneş batarken Oliver ve Mürekkep müzenin basamaklarında oturdular. "Biliyor musun," dedi Oliver, "bir çocuğun sahip olabileceği en iyi dostsun." Mürekkep başını yana eğdi. "Ve sen," dedi, "bir karanın tanıyabileceği en iyi kalpli çocuksun." Yıldızların belirişini izlediler, hatırlayacak binlerce hikâyesi olan iki dost. 15

Ve eğer bir gün köy müzesini ziyaret ederseniz, dağınık siyah saçlı çocuğu ve göğsünde beyaz tüy olan kargayı arayın. Orada olacaklar, tellerdeki kargaları dinliyor olacaklar. Çünkü bazen en akıllı ve en iyi kalpli yürekler en şaşırtıcı yerlerde bulunur. 16